ஏப்ரல் 1 : சட்டக்கல்லூரி நண்பர்களை ஏப்ரல் Fool ஆக்கியது எப்படி?

நாளைக்கு ஏப்ரல் 1 ! இன்னமும் அருகில் இருப்போரை முட்டாளாக்க பார்க்கும் பழக்கம் குறைய வில்லை. மனைவியையும் குழந்தையும் நாளை எப்படி ஏமாற்றுவது என டீப்பா யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்

சட்டக்கல்லூரி   கோஷ்டி இன்று : இடமிருந்து வலம்: நித்தி, மோகன்குமார், நவீன் (பாலா- டெய்ஸி மகன்), ரவி, பிரேம்,  டெய்ஸி, பாலா

பலரையும் பல விதமாய் ஏமாற்றினாலும், 18 வருடங்களுக்கு முன் கல்லூரி காலத்தில் நண்பர்கள் பிரேம் மற்றும் டெய்ஸியை April fool-ஆக்கியது பசுமையாக இன்னும் நினைவில் ....

****
அதனை சொல்லும் முன் எங்கள் கேங் பற்றி சுருக்கமாக. 20 வருடத்துக்கு முன் சட்டகல்லூரியில் படித்த போது, எங்கள் செட் ஆண்கள் பெண்கள் என அனைவரும் சேர்த்து 15 - 20 இருப்போம். ஒவ்வொருவர் பிறந்த நாளுக்கும் சினிமா மற்றும் ஹோட்டல் போவது வழக்கம். ஒரே கொட்டம் தான் !

20 நெருங்கிய நண்பர் குழுவில் இரு காதல் திருமணம் நடந்துள்ளது. மற்ற அனைவரும் நண்பர்கள்.. அவ்வளவு தான் !

இந்த பகுதியில் நாம் பார்க்க போகும் நபர்கள் பாலா, பிரேம் மற்றும் டெய்சி.

*********
இந்த முறை போலவே ஏப்ரல் 1: அந்த வருடம் ஒரு ஞாயிறில் வந்தது. அன்று கல்லூரி இல்லை.

நண்பர்கள் பிரேம் மற்றும் டெய்சியை ஒரே நேரத்தில் ஏப்ரல் Fool -ஆக்க, பாலாவும் நானும் சேர்ந்து plan போட்டோம்.

முதலில் பிரேமுக்கு போன் செய்தோம்.

" டேய் விஷயம் தெரியுமா? டெய்ஸிக்கு accident ஆகிடுச்சு"

" அப்படியா? எங்கே? என்ன ஆச்சு?"

" வெளியே போயிட்டு cycle-ல் வீட்டுக்கு வரும் போது, கார் மோதிடுச்சு"

"அப்படியா? இப்ப எங்க இருக்கா?"

" Hospital -ல்"

"எந்த Hospital?"

" டெய்ஸி வீட்டுக்கு பக்கத்தில் உள்ள BHEL Hospital தான் ; நீ டெய்ஸி வீட்டுக்கு வந்துடு. அங்கே கேட்டுகிட்டு ஆஸ்பிட்டல் போயிடலாம் " என போனை வைத்தோம்.

அடுத்த அரை மணி நேரம் காத்திருந்து விட்டு, பின்,  டெய்ஸி வீட்டுக்கு போனோம்.. (பத்து கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் பிரேம், டெய்ஸி வீட்டுக்கு வர அரை மணி நேரம் ஆகும் !!) 

டெய்ஸியீடம் இதே கதையை மாற்றி சொன்னோம்...

"பிரேமுக்கு accident ஆகிடுச்சு" .

" ஐயையோ என்ன ஆச்சு?"

"அதெல்லாம் போகும் போது பேசிக்கலாம்.  கிளம்பு ; Hospital போய் பார்த்துட்டு வரலாம்" என பேசிட்டு இருக்கும் போதே கதவு மீண்டும் தட்ட பட்டது.

டெய்ஸி போய் கதவு திறக்க, எதிரே நின்றது பிரேம்.

"உனக்கு accident ஆகிடுச்சு -ன்னு சொன்னாங்களே" என பிரேம் கேட்க டெய்ஸியும் அதையே பிரேமிடம் கேட்க...

நானும் பாலாவும் "ஏப்ரல் Fool ! ஏப்ரல் Fool !" என கத்தினோம் !   

அப்புறம் பாலாவுக்கும் எனக்கும் அவர்கள் இருவரிடமிருந்து செம மாத்து விழுந்தது..

அடி, உதை சத்தம் கேட்டு ஹாலுக்கு வந்த டெய்ஸி அம்மா " ஏம்பா accident-ன்னு சொல்லியா ஏமாத்துவீங்க" என எங்களை கேட்டாலும்,  அவரும் சிரித்து தீர்த்தார்.

****
அதன் பின் பிரேமை அருகிலிருந்த பாலா வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய்,  அரை நாள் பேசிட்டு இருந்து பின் அனுப்பினோம்..

அப்போதெல்லாம் நண்பர்கள் மணி கணக்கில் பேசுவோம்.. அரசியல், சினிமா, college politics என எத்தனையோ விஷயங்கள்..

இப்போது பாலாவுக்கும் டெய்ஸிக்கும் திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். ப்ரேமுக்கும் ரெண்டு குழந்தைகள் ..

கல்லூரியில் 5 வருடம் ஒன்றாய் சுற்றிய நண்பர்களில் பலர் சென்னையில் தான்,  கல்யாணம் ஆகி settle-ஆகி விட்டனர்.

இப்போதும் 3 - 4 மாதங்களுக்கு ஒரு முறை குடும்ப சகிதமாய் எதாவது ஒருவர் வீடு அல்லது ஒரு ஹோட்டலில் 6 or 7 குடும்பங்கள் சந்திப்போம். ஹோட்டல் என்றால் அனைவரின் குட்டி பசங்களும் அங்கும் இங்கும் ஓடி எதையாவது கீழே தள்ளி விடுவர்.. Hotel bearer -தான் எதுவும் உடைய கூடாது என கவலையில் அவர்கள் பின்னால் ஓடுவர்..

நாங்கள்? அனைத்தையும் மறந்து யாராவது ஒருவனை செமையாய் கிண்டல் செய்து சத்தமாய் சிரித்தவாறு இருப்போம்...

*********
நம்முள் இருக்கும் குழந்தையை எழுப்பி பார்க்கும் இத்தகைய (ஏப்ரல் Fool) குதூகலங்கள் தேவை தான்.
 
நாளை யாரை ஏமாற்றலாம் என யோசியுங்கள். கூடவே நீங்கள் யாரிடமும் ஏமாறாமல் இருக்க முயலுங்கள் !! All the best !!

லட்சுமணன் என்கிற மனிதன்

சொல்லிக்கொள்கிற மாதிரி

அழகாயில்லை

சந்தன மரங்கள்

- இலட்சுமணன்

 

ஜூன் 17- எங்கள் நண்பன் லட்சுமணன் பிறந்த நாள்.. அவன் நினைவாக

இந்த பதிவு..

 

************

சட்ட கல்லூரியில் ஐந்து வருடம் உடன் படித்த லக்ஷ்மணன் 1997 வருடம் ஹீமோபிலியா என்ற நோயின் காரணமாக மரணம் அடைந்தான். "அனைவர்க்கும் இனியவன்" ஆன அவனது இழப்பு நண்பர்கள் அனைவர்க்கும் பெரிய அதிர்ச்சி. அவன் மரணத்திற்கு சில நாட்களுக்கு பின் நண்பர்கள் கூடி பேசினோம். அவனது கவிதைகளை புத்தகமாக கொண்டு வரவும், லக்ஷ்மணன் நினைவு கவிதை போட்டி தமிழகம் முழுமைக்கும் நடத்தி விழாவில் பரிசுகள் வழங்கவும், இதற்கான பணம் பலரிடமும் வசூல் செய்வோம் என்றும் முடிவு செய்தோம்.

தமிழகம் முழுதும் பல நண்பர்கள் சிறிது சிறிதாக வசூல் செய்தனர். சென்னை-ல் அமுதன், பிரேம், பாலா, நித்தி, பிரபு உள்ளிட்டோரும், திருச்சி-ல் ராஜ், சதீஷ், ஸ்ரீதர் போன்றோரும், தஞ்சை-ல் சுரேஷ், ஷீலா ஆகிய நண்பர்களும் பணம் வசூலித்தனர்.

இதே நேரத்தில் அவனது தம்பி அன்பு மூலம் லக்ஷ்மணன் கவிதைகளை திரட்டினோம். சிறு சிறு காகிதங்கள், பஸ் டிக்கெட்கள் இவற்றில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் ........இவற்றை தனி காகிதத்தில் பிரதி எடுத்து கவிதை ரசிக்கக்கூடிய ஒரு பத்து பேரிடம் தந்தோம். அவர்கள் தங்களுக்கு பிடித்த கவிதை தலைப்புகளை குறித்து தந்தனர். இப்படி பலரால் தேர்வு செய்யப்பட்ட கவிதைகள் உடன் சென்னை கிறித்துவ கல்லூரி தமிழ் பேராசிரியர் - பாரதி புத்திரன் என்ற பாலு சாமி அவர்களை நான் சந்தித்தேன். இவர் விகடன் பத்திரிக்கையில் லக்ஷ்மணன் உடன் நிருபராக பணியாற்றிய செந்தில் மூலம் எங்களுக்கு அறிமுகம் ஆனவர். இளம் கவிஞர்களை ஊக்குவிப்பவர். கல்லூரியில் வனம் என்ற தலைப்பில் வார வாரம் வெள்ளி அன்று கவி அரங்கம் நடத்துவார். இதில் லக்ஷ்மணனும் நானும் கலந்து கொண்டுள்ளோம். பாரதி புத்திரன் மீது லக்ஷ்மணன் மிக மரியாதை வைத்திருந்தான்.

ஏறக்குறைய மூன்று வாரம் தினமும் நான்கு மணி நேரம் இந்த கவிதைகளை வாசிப்பது.. அது பற்றி பேசுவது.. விவாதிப்பது..லேசாக சில வரிகளை மாற்றி எழுதுவது.. என பாரதி புத்திரன் மிகவும் இதற்காக உழைத்தார். தினம் மாலை நான் அவர் வீடு சென்று விடுவேன். பின் வேறு எந்த சிந்தனையும் இன்றி இது பற்றி மட்டும் நெடு நேரம் விவாதிப்போம். இறந்த ஒரு கவிஞர் எழுத்தை மாற்றி எழுதுவது பற்றி எனக்கு தயக்கம் இருந்தது. ஆனாலும் லக்ஷ்மணன் பாரதி புத்திரன் மீது வைத்திருந்த மரியாதையை நினைத்து கொள்வேன். லக்ஷ்மணன் இருந்திருந்தால் கூட மகிழ்ச்சி தான் அடைவான் என்று சமாதானம் செய்து கொள்வேன்.

தினமும் இரவு பாரதி பத்திரன் வீட்டில் எனக்கும் சேர்த்து சமைக்க சொல்வார். பல நாட்கள் விருந்தாளி என்பதால் Non veg தயார் செய்வார்கள். எனக்கு மிகுந்த கூச்சமாகவும் தயக்கமாகவும் இருக்கும். இவர் இந்த உதவி செய்வதே பெரிது.. இதில் இந்த உபசரிப்பு வேறா என எண்ணுவேன். ஆனால் பாரதி புத்திரனோ தினம் இரவு பத்தரை மணிக்கு தனது மிதி வண்டியில்  தாம்பரம் ரயில் நிலையம்  வரை என்னை கொண்டு சென்று விடுவார். நெகிழ்ந்த மனதுடன் தினம் ரூம் திரும்புவேன் (அப்போது திருமணம் ஆக வில்லை).

தினமும் இரவு தாமதமாக வீடு திரும்பும் லக்ஷ்மணன், அதனால் வரும் குற்ற உணர்வு குறித்து ஒரு கவிதை எழுதியிருந்தான் . இந்த கவிதைக்கும், புத்தகத்திற்கும் வீடு திரும்பல் என்ற தலைப்பு வைக்க பட்டது.

பாரதி புத்திரன் தவிர இந்த புத்தகத்திற்கு பலரும் பல வகையில் உதவினர். நண்பன் பிரேம் தனது பிரஸ்ஸில்  புத்தகம் பிரிண்ட் செய்தான்.

எழுத்தாளர் சுஜாதா மற்றும் கவிஞர் கல்யாண்ஜி ஆகியோரின் அணிந்துரை புத்தகத்திற்கு கிடைத்தது. ஓவியர் ஆதிமுலம் அட்டை படம் வரைந்து தர, ஓவியர் விஸ்வம் லக்ஷ்மணன் முகத்தை ஓவியம் ஆக வரைந்து தந்தார். எத்தகைய பெயர்கள் இவை நான்கும்!!!! இவர்கள் மட்டும் இன்றி புத்தக வெளீயிடு தொடர்பாக நாங்கள் தொடர்பு கொண்ட இலக்கிய வாதிகள் பலரும் மிக எளிமையாக பழகினர். இவர்கள் யாரும் தங்கள் பங்களிப்பிற்கு எந்த சன்மானமும் பெற வில்லை. நாங்கள் கேட்ட போதும் இந்த நல்ல விஷயத்திற்கு வாங்க விரும்ப வில்லை என்றே அனைவரும் கூறினர்.

தமிழகம் முழுமைக்குமாக நடத்தப்பட்ட கவிதை போட்டியில் சிறந்த கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்து தந்தவர் அப்போது பாரதி ராஜாவிடம் உதவி இயக்கனராக இருந்த கவிஞர் கவிதா பாரதி.

விழா, லக்ஷ்மணன் இறந்து ஆறு மாதம் கழித்து 1997 ஜூலையில்  ஒரு ஞாயிறு காலை சென்னை உயர் நீதி மன்றம் அருகே நடந்தது. அந்த ஹால் தமிழகம் முழுவதும் இருந்து வந்திருந்த லக்ஷ்மணன் நண்பர்களால் நிரம்பி வழிந்தது.

எங்கள் அனைவராலும் அக்கா என அழைக்கப்படும் திருமகள் நிகழ்ச்சியை தொகுத்து பேசினார். நண்பர்கள் லக்ஷ்மணன் பற்றிய பல்வேறு செய்திகளை நினைவு கூர்ந்து பேசினர். எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் கவிதை புத்தகத்தை வெளியிட வழக்கறிஞர் அருள்மொழி பெற்றுக்கொண்டார். இவர்கள் தவிர லக்ஷ்மணன் சீனியர் வக்கீல் செந்தில் நாதன், பாரதி புத்திரன், ஓவியர் விஸ்வம் உள்ளிட்ட பலர் நெகிழ்வுடன் பேசினர்.

விழா முடியும் முன்பே புத்தகம் ஏராளமான பிரதிகள் விற்றது. பின் சுஜாதா குங்குமம் பத்திரிக்கையில் லக்ஷ்மணன் பற்றியும் விழா குறித்தும் எழுதினார். விகடனும் புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு கவிதையை இரண்டு முழு பக்கங்களுக்கு பிரசுரம் செய்தது. லக்ஷ்மணன் கவிதைகளை இன்னமும் சிலர் நினைவு வைத்து மேற்கோள் காட்டுகின்றனர்.

எழுத்தில் ஈடுபாடு உள்ள எவரும் தன் எழுத்தில் வாழ்வில் ஒரு புத்தகமேனும் வெளியிட வேண்டும் என எண்ணுகிறேன். மரணத்திற்கு பின்னும் வாழ இது ஒரு எளிய வழி.

எங்கள் நண்பர்கள் வாழ்க்கையில் செய்த உருப்படியான செயல்களில் இந்த புத்தக வெளியிடு மிக முக்கியமான ஒன்று. லக்ஷ்மணன் பிறந்த நாள் ஜூன் 17. இதை முன்னிட்டு சென்னை அடையார்-ல் உள்ள செயின்ட் லூயிஸ் விழி இழந்த மாணவர் பள்ளியில் வருடா வருடம் ஒரு பேச்சு போட்டியும் ஒரு பாட்டு போட்டியும் நடத்தி வருகிறோம்.

இதோ ஜூன் மாதம் வந்து விட்டது. தொடர்ந்து ஏழாவது ஆண்டாக போட்டிக்கான ஏற்பாடுகள் செயின்ட் லூயிஸ் விழி இழந்த மாணவர் பள்ளியில் துவங்குகின்றன. இறந்த பின்னும் வாழ்கிறான் லக்ஷ்மணன்....
பின் குறிப்பு: இது ஒரு மீள் பதிவு

மலர்கள் அழகானவை தான்

எப்படி ரசிக்க முடியும்

இறுதி ஊர்வலத்தின் பாதையில்

 

- இலட்சுமணன்

ஆரம்பம்

என்னை வலை தளம் ஆரம்பிக்க சொன்ன சில நண்பர்களுக்கு நன்றி..

நண்பன் லட்சுமணன் கவிதை புத்தக தலைப்பே இங்கும் உபயோகம் செய்யப்பட்டது.

என் மற்றும் நண்பர்கள் கருத்து இதில் வெளியிடும் எண்ணம்
பார்க்கலாம் ....
********

Saturday programme- சில நினைவுகள்

நான்காம் ஆண்டு படிக்கும் போது என்று ஞாபகம்...
ஒரு நாள் சட்ட கல்லூரியில் என்னுடன் படித்த ஷாநவாஸ் உடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது , " நம்ம classஇல் எவ்வளவு talented people இருக்காங்க? அவங்க talents-ஐ develop செய்வது போல் ஏதாவது செய்யணும்" என்றார். (படு serious - ஆக Shanawaz பேசியது இன்னும் நினைவில் உள்ளது....) இதற்கு சில நாட்களுக்கு பின் வேறு ஒரு நண்பரிடம் பேசுகையில் அவர் Personality development programme ஒன்று பற்றி கூறினார். இந்த programme-ல் ஒவ்வொரு வாரம் ஒருவர் in charge என்றும், அன்று அவரே தலைவர் போல் செயல்படுவார்; அவர் தரும் தலைப்பில் மற்றவர்கள் பேசுவார்கள்; பொதுவாய் யாரும் மற்றவர்கள் பேச்சை விமர்சனம் செய்ய மாட்டார்கள்; அனைவரும் புதிதாய் பேசுவோர் என்பதால் encouragement and appreciation மட்டுமே இருக்கும்; இவ்வாறு செய்வதில் leadership quality develop ஆகிறது" என்றார்.

உடனே ஷாநவாஸ் சொன்னது மனசுக்குள் பல்பு எரிய, இரண்டும் சேர்ந்து work out ஆகி Saturday programme உருவானது.

கல்லூரி காலத்தில் காரணம் இல்லாமலே நண்பர்கள் எல்லோரும் சந்திப்பதும் ஊர் சுற்றுவதும் வழக்கம். மூன்று மணி நேரம் தான் கல்லூரி. மற்ற நேரம் என்ன தான் செய்வது? எனவே இந்த சனி கிழமை சந்திப்பிற்கு பலர் ஒப்புக்கொண்டனர்.

சனி கிழமை எங்களுக்காக மட்டும் கல்லூரி திறக்க படும். இதற்காக Principal வரை ஒப்புதல் வாங்க வேண்டி இருந்தது.

முதல் progamme யார் நடத்தியது என நினைவில் இல்லை. அடுத்த வாரம் யார் நடத்தவது என்பது முதல் வாரமே சீட்டு மூலம் முடிவு செய்யப்படும்.

நண்பன் ஸ்ரீதர் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது வாரம் நடத்தினான். தலைப்பு "காதல் என்பது..." அந்த வயதிற்கு ஏற்ற தலைப்பு.. கேட்க வேண்டுமா என்ன? அனைவரும் அசத்தினர். இதன் பின் programme சூடு பிடித்து விட்டது.
பின் நிறைய அரசியல் சம்பந்தமுள்ள தலைப்புகள்.....பாபர் மசுதி இடிப்பு; இட ஒதுக்கிடு, இப்படி....

பின் வாரா வாரம் ஒருவர் அந்த வார news வாசிப்பதும், ஒருவர் நல்ல கவிதைகள் வாசிப்பதும் தொடங்கியது.

நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வாரம் programme நடத்தும் வரை மட்டும் Saturday programme நடந்தது.
***************

இதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை சில உண்டு. லக்ஷ்மன், பிரேம், நான் உள்ளிட்ட சிலருக்கு ஏதோ சில மேடைகளில் பேசிய அனுபவம் இருந்தது. ஆனால் பலர் எந்த மேடை ஏறியும் பழக்கம் இல்லாதவர்கள். ஆரம்பத்தில் stage fear இவர்களுக்கு இருந்தது. ஆனால் வாரா வாரம் பேச பேச stage fear போய் நன்கு பேசவும், argue செய்யவும் ஆரம்பித்து விட்டனர். குறிப்பாக நித்தி நாள் ஆக, ஆக படு serious ஆய் argue செய்ய ஆரம்பித்தான். இதை பார்த்து Saturday programme நன்கு work out ஆகி விட்டது என அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தான்.

ஒரு வாரம் Professors நிலாமுதீன், சொக்கலிங்கம் வந்து பார்த்தனர். பாராட்டி விட்டு சென்றனர்.

கல்லூரியில் நடந்த ஒரு விழாவில் எங்கள் Saturday programme பற்றி பேசப்பட்டது. எங்கள் வகுப்பை ஒரு முன் மாதிரி போல பேசி மற்றவர்களும் இதே போல் செய்யலாம் என Principal அல்லது நிலாமுதீன் பேச, நிறைய பேர் programme பற்றி கேட்க ஆரம்பித்தனர்.

எனது opinion-ல், Cricket-ல் Man of the Series போல, இந்த programmes-ல் Man of the Series பிரேம் தான். அவனுக்கு இருந்த wide political knowledge, பல விஷயங்களில் உள்ள conviction இவற்றால், மற்ற அனைவரும் ஒரே அணியில் பேசினாலும் தனியாக தன் side-ற்கு பேசுவான்.

கிட்டதட்ட ஒரு வருடம் நடந்தது Saturday programme. Final year வந்த பின் ஏனோ நின்று விட்டது.

எங்கள் நண்பர்களுக்கு கோர்ட்டில் பேச ஓரளவு தைரியம் இந்த Saturday programme மூலம் வந்தது என நம்பிக்கை...

உங்கள் யாருக்கேனும் இந்த programme பற்றி ஏதேனும் இனிய நினைவுகள் இருந்தால் பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன்….
__._,_.___