பாண்டியன் மெஸ்

பாண்டியன் மெஸ் - ராஜசுந்தரராஜன்
---------------------------------------------------

மதியம் 12:00 மணிக்கு “அலெக்ஸ் பாண்டியன்” படம் தொடங்கியது. முதலில் காட்டப்பட்ட முகம் அனுஷ்கா. மக்களோடு சேர்ந்து நானும் கைதட்டினேன். பிறகு அந்த முகத்தைக் காணவே இல்லை. இடைவேளையும் வந்துவிட்டது.

“வடிவேலு போதாதுன்னு கவுண்டமணியையும் காப்பி அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டான்” என்று சந்தானத்தைத் திட்டிய குரல் ஒன்று கேட்டது. ஆனால் சந்தானத்துக்குத் தங்கைகள் என்று மூன்று புதுமுகங்களைப் போட்டது ஓர் உள்ளரங்க மார்கழிநீர்க் கொண்டாட்டத் தேவை என்றே எனக்குத் தோன்றியது.

பெங்களூருவில் இருந்து கோவாவுக்கு ரயில் வண்டியில் போனதுண்டா? அதுவும் மழைக்காலத்தில்? நெடுக, அருவிகளுக்கு ஊடாகவே வண்டி ஓடும். அந்தப் பகுதி நிலவெளிதான் கூர்க். ஷில்பா ஷெட்டி, ஐஸ்வர்யா ராய், அனுஷ்கா ஷெட்டி இவர்கள் எல்லாம் அந்தக் குறிஞ்சி மலர்வித்த கொடுப்பினைகள். அழகு என்றால் இன்னதென்று அரிச்சுவடிக் கண்ணறிவும் அற்றார் கை எட்டினால், பாவம், அந்த ரத்தினங்கள் என்ன செய்யும்?

இடைவேளைக்குப் பிறகும் அனுஷ்காவைக் காணவில்லை. பிற்பகல் 02:30க்கு மேல் அவள் தென்பட்டபோது என் உடம்பின் தெம்பில் ஆனால் ஒரு வெற்றிட வீழ்ச்சி! தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா? அவள் ஆடுகிற அந்த ஒரே ஒரு பாட்டு 02:40க்கு வந்தது. எனக்கோ படபடப்பு! மஞ்சள் ஆடையில் குலுங்கிய கொப்பூழ், ஆடை நிறம் மாறி வருவதற்குள் திரும்பிவிடலாம் என்று வெளியே பாய்ந்தேன். கேன்டீன் அடைக்கப்பட்டு இருந்தது.

அண்ணன் சிவகுமாரின் பிள்ளைகள் படமென்றால், இப்போதெல்லாம், ஒரு கிலி பிடித்தாட்டுவதால் எனக்கு நானே வைத்துக்கொண்ட சூன்யம் இது. (சூர்யாவின் “மாற்றான்” படத்துக்கும் இப்படித்தான்). ‘பக்கார்டி’ ரம் ஒரு குவார்ட்டர் ஏற்றி இருந்தேன். குடற்கறி, ஈரல், காராமணிப் பயறு என்றின்ன தொடுகறிகள் தாங்கும் என்று எண்ணியது தப்புக்கணக்கு ஆகிவிட்டது. Low sugar.

தெலுங்கு எழுத்தில் எழுதி இருந்த பலகைகளைக் கூட மாற்றாமல் பட்ஜெட் மிச்சம் பிடித்திருந்தார்கள். கூடவே ‘நோக்குவர்மம்’ என்று முருகதாஸ்-சூர்யாவை நக்கல் பண்ணுவது போல் வசனம் வேறு. மகேஷ் பாபு படம் ஒன்று தமிழ் டப்பிங்கில் வருவதாக இடைவேளையில் காட்டிய ட்ரெய்லரை நினைத்துக் கொண்டேன். சாமிகளா, எல்லாத் தெலுங்குப் படங்களையும் டப் செய்து அருளினால் இந்த கார்த்தி, ரவிகளிடம் இருந்து நாங்கள் காப்பாற்றப் படுவோம் இல்லையா?

முதல் மந்திரி மகளை, தானே கடத்தி தானே காப்பாற்றுகிறாராம் ஹீரோ!

தண்ணியும் அடித்து, சர்க்கரை அளவும் கம்மியானதால் கண்ணுமண்ணு தெரியாத ஒரு போதை. வெளியேறுகையில் உள்நுழைந்த ஒரு வெள்ளைப் பேன்ட்டில் என் வண்டியின் முன் சக்கரத்தை மோதவிட்டு, ஒரு கெட்ட வார்த்தையும் போட்டேன். வளசரவாக்கம் ‘பாண்டியன் மெஸ்’ சாப்பாட்டில், கல்லாவில் இருந்தவரிடம், “கறிக்குழம்பு சுருக்குன்னு இல்லியே, மாஸ்டர் என்ன உடுப்பி ஓட்டல்ல இருந்து வந்தவரா?’ என்று கடுகடுத்தேன். நம்ம தலைவிதிக்கு அடுத்தவரை நொந்துதான் என்ன செய்ய?

ரூ. 1000 கட்டி இருக்கிறேன். கமல் என்ன செய்யக் காத்திருக்கிறாரோ!
*****
அண்மை பதிவு: 
சென்னை புத்தக கண்காட்சி: பிளஸ், மைனஸ் - ஸ்டால் & நிகழ்ச்சி விபரங்கள்

கும்கி விமர்சனம் - ராஜசுந்தரராஜன்

வீடுதிரும்பல் வாசகர்களுக்கு ஒரே படத்துக்கு இரு விமர்சனம் வாசிக்கும் வாய்ப்பு இனி அடிக்கடி கிடைக்கவுள்ளது. கும்கி குறித்து யாம் எழுதிய இந்த விமர்சனத்தையடுத்து திரு. ராஜசுந்தரராஜன் அவர்களின் விமர்சனம் இதோ:

" வானவில்" மாலை வரும் ...... நன்றி !

காவல் மறம் அல்லது ஆனைப் பார்ப்பான் காதல் -   ராஜசுந்தரராஜன்
-----------------------------------------------------------------------------------------------

அண்ணன் தங்கச்சி அன்புசெய்யலாம்; காமுகிக்கலாமோ? கல்யாணம்? ஆசிரிய மாணவ உறவும் அப்படித்தான். அப்படியே ஆம் தெய்வ பக்தச் சமன்பாடும். வரலாற்றில் ஆனால் விதிவிலக்குகள் நேரக் கூடும். சிற்சில இன்னும் தொடரவும் செய்யும். மாமன், மருமகளைக் காமுகிப்பதும் கல்யாணம் கொள்வதும் உண்டுதானே? (ஏதாவது சினிமாக் கதையை வம்புக்கு நினைக்க வேண்டா!) தமிழர்களிடமும் தெலுங்கர்களிடமும் இன்றைக்கும் உள்ளதொரு வழக்கத்தைச் சொல்கிறேன். வீணன் நானே என் அக்கா மகளை மணந்தவன்தானே?

நடுவிருந்தில், ரசம் என்று கழுதை மூத்திரத்தை விளம்பிச் சாப்பிட்டாற்போல இருந்தது, “நீதானே என் பொன்வசந்தம்” இடைவேளை. “கும்கி” இடைவேளையோ, தம்பி ராமையாவின் சலசலப்பு காரணம், நல்ல சாப்பாட்டில் கல்கிடந்து கெடுத்தாற் போல ஓர் உறுத்தல்! தியேட்டர் முற்றத்தில், மஞ்சள் முழுக்கைச் சட்டை ஒருவர் புகைவலித்துக் கொண்டே தொலைவிளித்து, “ஊஹூம், தெலுங்குக்கு இது ஒத்துவராது...” என்று யாருக்கோ தகவல் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார். அருகில் அரைக்கைச் சட்டை இளைஞர்கள் இருவர். மஞ்சட் சட்டை, காதும் கையும் ஃபோனுமாய் என் திக்கம் திரும்பி, “நல்ல படந்தான், ஆனா ஹீரோ புதுசு இல்லையா, டயலாக் டெலிவரி சரியா வரலை; தம்பி ராமையாவை வெச்சு ஓவர்லாப் செஞ்சிருக்காரு (இயக்குநரைக் குறிப்பிடுகிறார்)...”

யோசித்துப் பார்த்தேன். ‘நடிகர் திலகம் பேரனுக்கு டயலாக் டெலிவரி சரியா வரலையாமாம்!’ அது ஓரளவுக்கு உண்மையும் ஆகலாம், ஆனால் உண்மையான காரணம் தயாரிப்புச் செலவு என்றே எனக்குத் தோன்றியது. ஊர்க்காட்டுக்குள் வந்து கொம்பன் யானை அழிவுத் தாண்டவமாடுவதை தொடக்கத்திலேயே காண்பித்தாகி விட்டது; அந்த விளைவின் அச்சம் உச்சக்கட்டம் வரைக்கும் நீண்டு நிற்க வேண்டாமா? என்றால், அதுபோல் இன்னும் இரண்டு பிரமாண்டக் காட்சிகளை இடைவைக்க வேண்டும். தமிழ்ப்பட இயக்குநர் பாவம் பணத்துக்கு எங்கே போவார்? மேஜிக் காட்டுகிறவன் இடைவிடாமல் பேசி நம் கண்ணடைப்பது போல, தம்பி ராமையாவின் வளவாளா வாயால் நம்மைக் கட்டிப்போட முயன்றிருக்கிறார். (என்ன ஆச்சு எனக்கு, ரசிகனாய் இல்லாமல் சினிமாக்காரர்களைப் போலப் பேசுகிறேன்!)

வெல்லுதல் சாத்தியமில்லை என்னும் அளவுக்குப் பகைப்புலத்தினை ஒரு கொம்பன் யானையாய்க் காட்டிவிட்டு, அதை விரட்டியடிக்கும் ‘கும்கி’ என்று பொய் சொல்லி, நாயகன் ஒரு திருவிழா யானையைக் கொண்டுவருதல் சிறந்ததொரு சினிமாச் சிக்கல்தான். ஆனால் நாயகனின் யானை சரியான பயந்தாங்குளி என்பதை, “திருவிழா வெடிச் சத்தத்துக்கே மிரண்டு ஓடுன யானைதானே இது?” என்று தம்பி ராமையாவின் வசனம் வழியாகத்தான் சொல்லவேண்டி இருக்கிறது. பதிலாக, ஒரு 'திருவிழாக்கூட்டம்-யானைமிரளுதல்' காட்சியை வைத்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்!

பிறகும், வனபர்வப் பாஞ்சாலி ஏனத்தின் கீரை ஒட்டுதலை எடுத்து கிருஷ்ணன் துர்வாசக் கூட்டத்தின் பசி தீர்த்தது போல, உள்ளதைக் கொண்டு இயக்குநர் நம்மைத் திருப்திப் படுத்தி இருக்கிறார் என்றே சொல்லுவேன்.

பெண்ணுக்குக் காவல் ஒரு குடும்பத்தில் அவள் அண்ணன்தானே? என்றால் ஊர்காக்க வரும் நாயகன் அவ்வூர்ப் பெண்ணான நாயகிக்கு யார்? எங்கள் ஊர் அய்யனார் கோவில், ‘குலச்சாமி அண்ணன் கோவில்’ என்றே சொல்லப்படுகிறது. (ஆனால் படத்தின் முடிபை மாற்றப் போகிறார்களாம்: மருத்துவர் அய்யா ஆட்களால் அடிவாங்காமல் ஓய மாட்டார்கள் போல!)

“The Magnificent Seven” என்றொரு படம் வந்தது. அது “The Seven Samurai” என்னும் குரோஸவா படத்தின் ஹோலிவுட் தழுவல்.
                     

ஒரு நாட்டுப்புறக் கிராமத்தின் விளைச்சலை ஓரோர் ஆண்டும் கொள்ளையடித்துச் செல்கிறது ஒரு கள்வர் கூட்டம். விடுபட, அக் கிராம மக்கள் காவல்மறவர் படை ஒன்றைப் பணி அமர்த்துகிறார்கள். மறவர்களில் ஒருவனுக்கு அவ்வூர்ப் பெண் ஒருத்திபால் காதல் உருவாகிறது. கள்வர்கள் கொல்லப் படுகிறார்கள். அதற்கு அப்புறம், ஹோலிவுட் படத்தில் காதல் கைகூடுகிறது. ஜப்பானியப் படத்தில் காதல் மறுக்கப் படுகிறது.

“கும்கி” படத்தில் அது என்னாகிறது என்பதை வெள்ளித்திரையில் காண்க!

இதற்கு மேலும் ஒன்று சொல்ல ஆசை. தமிழ்த் திரை உலகம் ஒரு வணிகச் சந்தை. அதில், நகல் எடுத்தல் என்பதும் அது இது இயல்பாகக் காண்பிக்கப் படவில்லை என்பதும் பெரும் குற்றம் என்று நான் கருதவில்லை. ஒரு புள்ளி, தான் வழக்கமாகப் போகும் ஒரு பொருட்பெண்டிடம் பிரச்சனையைத் திறந்து பேசினார்: “இது உனக்கே நியாயமாப் படுதா? அவன் என் பையன்...” அவரைச் சட்டென்று வெட்டி அவள் சொல்லுவாள்: “‘அப்பன் வருவான் அவன்பின் மகன்வருவான்; தப்பென்று நீஅவரைத் தள்ளாதே’ன்னு எங்க ஆத்தா பாடி வெச்சுட்டுப் போயிருக்கா. அதுதான் எங்களுக்கு நியாயம்.”

- ராஜசுந்தரராஜன்

நீதானே என் பொன் வசந்தம்

தமிழ் இலக்கியம், சினிமா ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த வாசிப்பும், தமிழில்அற்புத மொழி வளமும் கொண்டவர் திரு. ராஜசுந்தர் ராஜன். புது பட விமர்சனங்களை தனது முக நூலிலும், கூகிள் பிளஸ்சிலும் அவர் பகிரும் போது அதை ரசிக்கவும், பாராட்டவும் செய்வோர் ஏராளம் !

ப்ளாக் வாசிக்கும் மக்கள் தனி பிரிவனர் என்பதால் உங்களுக்கும் சேர விரும்பி, அவரது விமரசனங்கள் அவ்வப்போது வீடுதிரும்பலில் வெளியாகும். அவரது நீதானே என் பொன் வசந்தம் விமர்சனம் - இதோ உங்களுக்காக !

நிற்க. ராஜ சுந்தர்ராஜன் அவர்கள் விமர்சனம் எழுதும் படங்கள் , தான் பிறகு பார்த்தாலும் தனியே விமர்சனம் எழுதவேன் என்கிறார் அய்யாசாமி :)

பொன்வசந்த அந்திப் புலம்பல் - ராஜசுந்தர் ராஜன்
---------------------------------------------------------------------------------------

கார்திகை ஈரம் மாரிகழி வருகை உணர்ந்து வறள வெறிக்கிறது. மஞ்சு முயங்கிய குன்றுகள் வெறும் குறிஞ்சிப் புகைச்சலாய் நினைவு நெரிக்கிறது. தன்னை ‘வல்’ என வைது ஆனால் ஒரு கூட்டம் இளசுகள் தொடரப் போகும் ஒரு பெட்டையைத் தொலைய நோக்கி, வயோதிகம் பெருமூச்சில் மறுகுகிறது.

“விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா?” வெளியான அன்று எந்த ஓர் அரங்கிலும் எனக்கு டிக்கெட் கிட்டவில்லை. அதற்காக வெறுமனே வீடுதிரும்ப முடியுமா? ‘காசினோ’ தியேட்டரில், புதுமுகங்கள் தெரிந்த ஒரு போஸ்டரை, “ஏமாய சேஸாவே” என்று எழுத்துக் கூட்டி வாசித்து, ‘சரி, இன்றையக் கணக்குக்கு ஒரு தெலுங்குப் படமாவது பார்த்து ஓய்வோம்’ என்று நுழைந்தேன்.

‘மேலுதடு சற்றே எக்கரிட்டு, தேனடைக் குடம் எனத் திரளத் தோன்றும் யாரடா இவள்!’ என என் சிறுமூளைத் தண்டிறக்கம் கள்ளருந்த, உன் சேலைமேனி அசைவுகளில் முகமெய்ப்பாடுகளில் தத்தளித்து அப்படத்தின் மறுகரை வீசப் பட்டேன், சிறுபெண்ணே!

மறுகிழமை ‘ஏவிஎம்’ தியேட்டரில் டிக்கெட் கிடைத்து, “விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா?” பார்த்தபோதுதான், ‘அடடே! இதைத்தான் தெலுங்கில் அன்று பார்த்தோமா? ஆனால்...!!!’ அன்றும் ஒரு காட்சியில் தோன்றி என் நினைவு சோதித்தாய். அன்றே சோதித்து அறிந்து கொண்டேன், “சமந்தா” உனது பெயர் என்று.

தமிழிலும் நாயகியாய், ஓடாத ஒரு படத்தில் ஏதோ வந்து போனாய் போலும். நல்லவேளை, நான் பார்க்க ஒருங்கும் முன்னே அது ஓடிவிட்டது. “நான் ஈ”யில், என்னா க்யூட்! என்னா க்யூட்!

இண்டி இடித்து முண்டி மூச்சுப்பிடித்து டிக்கெட் வாங்கும் அனுபவம் சென்னையிலும் உண்டு என்று அறிவாயோ? கண்ணாடியைக் கழற்றி பைக் பாக்ஸுக்குள் போட்டுவிட்டு ஹெல்மெட்டை மாட்டிக்கொண்டு முண்டி மோதி ஒரு டிக்கெட் எடுத்து, இடித்துத் தள்ளி வெளிப்பட்ட போது என் இளமையையும் மீட்டு இருந்தேன். கண்ணாடியைத் திரும்ப எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு, ‘தேவி கருமாரி’ தியேட்டரில் “நீதானே என் பொன்வசந்தம்” என்று உன் முன் அமர்ந்தேன்.

அய்யோ! நீ எங்கே! உரித்த கோழி அன்ன முகத்தில் உனக்கு நாயகனாய்ப் பாவனை பண்ணுகிற அந்த ஜீவா எங்கே! (அவர் காதுகளில் ஒரு ஜோடிக் கடுக்கன் மாட்டிவிட ஏன் மறந்தார்கள்?) நீயும் உன் தோழிகளாய் நடிப்பவர்களும் கலக்கினீர்கள்! சந்தானம் உதிர்க்கிற ஓரொரு வார்த்தைக்கும் இரட்டை அர்த்தம் பிடிக்கிற அந்தக் காட்சி, வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தியின் கொச்சைத்தனத்தில் இருந்து விலகிக் கிளர்த்துகிற ஒன்று! பள்ளி மாணவியாய் மலர்ந்து வரும் பகுதியில், உன் நடிப்பு அபாரம்! அந்தக் கட்டத்தில் ஜீவாவும் ஓரளவுக்கு உனக்கு ஈடுகொடுத்து இருக்கிறார்.

திரைமொழி என்று ஒன்று இருப்பதின் தேவை பற்றி அவ்வப்போது எழுதுகிறேன். கௌதம் வாசுதேவ் மேனனின் காதில் அதை யாரோ போட்டுவிட்டார்கள் போலும். இடைவேளைக் கட்டத்தின் மொட்டைமாடிக் காட்சி: எக்ஸ்ட்ரா லாங் ஷாட். விலகி நிற்கிறீர்களாமாம். கட்டிங் ஒட்டிங் இல்லை; ஒற்றை ஒரு ஷாட். அக் காட்சியின் அபத்தம் எங்களுக்கும் புரிய வேண்டுமாமாம். எரிச்சல் வரவேண்டுமாமாம்: வளவளா வழக்கடி:(((

அத்தோடு முடிந்தது, அழகிய பெண்ணே! ஒருமுறை உதடுமுத்த - அதுவும் ஜீவாவின் மனைவி ஏதாவது சொல்லிவிடப் போகிறாரே என்று அஞ்சினாற் போல - புறந்தலை காட்டுகிற ஒரு காட்சிக்கு ஏன் இவ்ளோ நீள வசனம்? காட்சி அமைக்க வழி தெரியாமல் நல்லநல்ல பாடல்களை எல்லாம் ஏன் பிச்சுப்பிச்சு விதர வேண்டும்? இளையராஜா தனது குறுக்கீட்டுக் குரலால் ரசிகர்களின் ஊளை வாங்கி ஓரிடத்தில் இழிவுபடுவதும் நேர்கிறது.

அறிமுகப் படுத்திய ஆசான் ஆயிற்றே என்று - கண்ணீர் உலுப்புகிற சில காட்சிகளும் உண்டு - உன் பங்கினைச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறாய் பெண்ணே! ஆனால் கௌதம் ஒரே ஒரு கதைதான் வைத்திருக்கிறார். அது என்னைப்போல் வயது கூடியவர்களும் உன்னைப்போல் இளசுகளை வாயொழுகுகிற கணக்குக்கு ஒரு கதை. அவரைப்போல் காதோரம் நரைகூடிய ஆட்களையும் குற்றம் சொல்வதற்கு இல்லை. ரஜினி, கமல் சாட்சியாக, என்னைப்போல் ரசிகர்களும் காதல்கதை பார்க்க இருக்கிறோம்தானே?
****
கும்கி விமர்சனம் : இங்கு