மகளிர் தினம்: ஆனந்தவிகடனில் வெளியான என் கட்டுரை

விகடனில் 2012-ல் வெளியான கட்டுரை இது.

அண்மையில் (மார்ச் 5, 2016) சென்னை கம்பனி செகரட்டரி நிறுவன பெண்கள் தின கொண்டாட்டத்தில் பேசியது அநேகமாய் இக்கட்டுரையில் சொன்ன கருத்துக்கள் தான்.  3 வருடம் ஆகியும் பெண்கள் பற்றிய கருத்து அப்படியே நீடிக்கிறது. மனதில் உள்ளதே இக்கட்டுரையிலும் - 3 வருடம் கழித்து பேச்சிலும் வெளிப்பட்டுள்ளது !
**************

பெண்மை போற்றுவோம் !

அம்மா, அக்கா, அண்ணிகளால் வளர்க்கப்பட்டவன் நான். அலுவலகத்தில் பெண் பாஸ்களுடன் பணிபுரிந்தது பல்வேறு வித்தியாச அனுபவங்களைக் கற்றுத்தந்தது.

இன்றையப் பெண்களின் உழைப்பு, பிரமிக்கவைக்கிறது. அலுவலக வேலையுடன், வீட்டில் சமையல், குழந்தைகளுக்குப் பாடம், வயதானவர்களுக்கான கவனிப்பு என, ஒருநாளில் பல வடிவம் எடுக்கிறார்கள். அதீதப் பணிச் சுமை குறித்து எந்தக் குறையும் இன்றி, மகிழ்வுடன் இந்தப் பொறுப்புகளைச் சுமக்கும் பெண்கள், ஒவ்வொருவரும் போற்றப்பட வேண்டியவர்களே.

பெண்களின் ஒவ்வொரு கடமைகளிலும் சமூகம் அவர்களிடம் மிகச் சிறந்த பங்களிப்பையே எதிர்பார்க்கிறது. வேலைக்குச் சென்றால் பெண் என்பதால் சலுகைகள் எதிர்பார்க்க கூடாது, மாலை நேரமானாலும், இருந்து வேலை முடித்து விட்டு தான் செல்ல வேண்டும் போன்றவற்றை இன்டர்வியூவிற்கு வரும்போதே பெண்களிடம் சொல்லி விடுகிறார்கள்.

சமையல் வேலையில் சில ஆண்கள் உதவினாலும், பெரும்பாலான ஆண்கள் அதில் மட்டுமல்லாது, பிள்ளைகள் படிப்பிலும் உதவுவதில்லை என்பதே நிதர்சன உண்மை.

'செய்வன திருந்தச் செய்வது’ பெண்களுக்கு இயல்பான ஒன்றாக இருக்கிறது. பெண்கள் ஈடுபடும் அனைத்து வேலைகளிலும் ஓர் ஒழுங்கும் முழுமையும், அழகுணர்ச்சியும் மிளிர்வதைக் காண முடியும். பிரச்னைகளை அணுகுவதிலும் அவர்களுடைய தைரியமும் தெளிவும் ஆண்களுக்குப் பெரும் பலமாக உள்ளது. நான் சந்தித்த சில வித்தியாசமான பெண்களும் அவர்களிடம் நான் கற்றதும் பெற்றதும் இதோ...

வழக்கறிஞர் அருள்மொழி

சென்னை உயர் நீதிமன்ற வழக்கறிஞராக, பேச்சாளராக அனைவராலும் அறியப்பட்டவர். இவரிடம் ஜூனியர் வழக்கறிஞராக நான் இருந்தேன். பொதுவாக தொடக்கக் காலத்தில் ஜூனியர்களை 'வழக்கைத் தள்ளிப்போட’ (அட்ஜார்ன்மென்ட்) மட்டுமே சீனியர்கள் அனுப்புவார்கள். ஆனால் இவரோ, தான் வர முடியாத சமயங்களில் மிகக் குறுகிய அனுபவம் இருந்தபோதும், என்னை வாதிட அனுமதித்தார். அந்த வழக்கு குறித்து தெளிவாக எடுத்துச்சொல்லி, என்னென்ன பாயின்ட்கள் பேச வேண்டும் என்று பயிற்சி தந்து அனுப்புவார். இது என்னுள் நிறைய தன்னம்பிக்கையைத் தந்தது.

லட்சுமி மேனன்

இந்தியாவின் பொதுத் துறை நிறுவனங்களில் மிகச் சிறந்த நிர்வாக இயக்குநருக்கான விருது பெற்ற லட்சுமி மேனனிடம் வேலைசெய்யும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. நஷ்டத்தில் உள்ள நிறுவனத்தை லாபத்துக்குக் கொண்டுசெல்லும் திறமை பெற்றவர். எப்போதும் புது ஆர்டர்கள் வாங்குவது, அதைத் திறம்படச் செய்வது குறித்தே யோசிப்பார்; பேசுவார். நிமிடத்தில் கோபம் வந்து, சட்டென்று அதை மறந்து, அன்பைப் பொழிவார். அனைவரும் ஓர் அம்மாவைப் போலத்தான் இவரைப் பார்ப்பார்கள். ஒருமுறை எனக்கு வேறு நல்ல வேலை கிடைத்தது. 'இவங்களை விட்டுட்டுப் போகப் போறியா?’ என, மனம் கேள்வி எழுப்பியது. தயங்கியபடியே அவரிடம் சொன்னேன். 'புதிய வேலை இன்னும் பல வாய்ப்புகளைத் தரும்’ என்று வாழ்த்தி அனுப்பினார்.

சாரா ஆரோக்கியசாமி

சென்னை மண்டல கம்பெனி செகரட்டரி இன்ஸ்டிடியூட்டின் இணை இயக்குநர் பொறுப்பில் இருப்பவர். படிப்பிலும் தொழிலிலும் எனக்கு மட்டுமல்லாது, என்னைப் போன்ற எத்தனையோ பேருக்கு வழிகாட்டியாக இருப்பவர். எளிமைதான் இவருடைய சிறப்பு.

சென்னையின் அனைத்து கம்பெனி செகரட்டரிகள், அவர்கள் பணிபுரியும் நிறுவனங்கள் குறித்த பல்வேறு தகவல்களையும் விரல் நுனியில் வைத்திருப்பார். தினமும் உடற்பயிற்சி, டயட் உணவு என்று 15 வருடத்துக்கு முன்பு பார்த்தது போலவே இப்போதும் இளமையாக இருக்கிறார்.

                                                                          


 வேலை நிமித்தம் இத்தகையப் பெண்களிடம் பழகியதில், அத்தனை பேரிடமும் ஓர் ஒற்றுமை. அவர்கள் சென்சிடிவ் ஆனவர்கள். தங்கள் வேலையை இன்னொருவர் குறை சொல்கிற மாதிரி சந்தர்ப்பமே வராத அளவுக்குப் பார்த்துக்கொள்வார்கள். அவர்கள் எடுக்கும் முடிவும் சரி, அவர்கள் செய்யும் பரிந்துரைகளும் சரி அத்தனை துல்லியமாக இருக்கும். யாரேனும் கேள்வி கேட்டால், அதற்கு மிகத் தெளிவான விளக்கமான பதில் கிடைக்கும்.

பெண்களிடம் வீட்டில் மட்டுமல்ல... அலுவலகத்திலும் கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது!

ஈழ பிரச்சனை- கலைஞர் நிலை - விகடன் கட்டுரை

"அண்ணா பிசியா?  பேசலாமா? "

தேவா என்னுடனான தொலைபேசி பேச்சை இப்படித்தான் ஆரம்பிப்பான்.

அறை மணிக்கு முன் தனியறையில் ஆப்பு வாங்கியிருந்தாலும், அதை வெளிக்காட்டாமல் " சொல்லு தேவா " என்பேன்.

" விகடனில் ஈழ பிரச்சனை பத்தி திருமாவேலன் எழுதிய கட்டுரை படிச்சேன். என்னமோ போல ஆகிடுச்சு. கடைசி பகுதி மட்டும் படிக்கிறேன் கேளுங்க" என சொல்லி விட்டு போனிலேயே - பெரியார் சொன்ன வரிகளும் கட்டுரையின் கடைசி வரியையும் படிக்க "திடுக்" என்று தாக்கியது. அதன்பின் வழக்கம் போல் இருவரும் அது பற்றி பேசி ஆத்து போனோம். " இவர் மட்டுமா? எல்லா அரசியல் வாதியும் இலங்கை பிரச்னையை வச்சு அரசியல் தானே பண்றாங்க? " என்ற ரீதியில் போனது எங்கள் பேச்சு. 

மாலை வீடு வந்ததும் முதல் வேலையாக அந்த கட்டுரையை அச்சு வடிவில் - புத்தகத்தில் நிதானமாய் வாசித்தேன். 

அடுத்த சில நாட்களில் கூகிள் பிளஸ் அல்லது முகநூலில் யாரேனும் இக்கட்டுரை பற்றி எழுதுவார்கள் என நினைக்க, யாரும் பகிர்ந்த மாதிரி தெரியலை. உடன்பிறப்புகள் பொங்கிய மாதிரியும் தெரியலை. (என் கண்ணில் படாமலும் இருந்திருக்கலாம்)

என் தந்தை கலைஞருடன் திருவாரூர் மற்றும் குடந்தையில் நாடகத்தில் நடித்தவர். நகர தி.மு. க. பொருளாளராக இருந்து எமெர்ஜென்சியில் சிறை சென்றவர். அந்த ஈர்ப்பில் இன்றும் தி.மு.க தவிர வேறு கட்சிக்கு ஓட்டு போட மாட்டார். எனக்கும் தி. மு. க மீது சற்று ஈர்ப்பு உண்டு என்றாலும் நல்லது கெட்டது என வரும்போது தி.மு.க வை கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கும் நபர் இல்லை. சொல்ல போனால் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக ஆளும் கட்சி எதுவாயினும் அதற்கு எதிர்த்து ஓட்டு போடும் சாதாரண மனிதனாகவே இருந்து வருகிறேன். 

இன்றைய தி.மு.க வில் எனக்கு பிடிக்காத விஷயங்கள் 3-

1. குடும்ப ஆதிக்கம்.

2. ஊழல் (இது - தி.மு.க - அ .தி.மு.க இரண்டு கட்சிக்கும் பொதுவே; இவ்விஷயத்தில் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவர்கள் இல்லை)

3. ஈழ விஷயத்தில் போடும் நாடகம் - ஆட்சியிலிருந்த போது அவர்களுக்கு எதுவும் செய்யாமல் போனது

நிற்க . பொங்கும் உடன்பிறப்புகள் இந்த கட்டுரையில் சொன்ன விஷயங்களுக்கு தகுந்த விளக்கங்களுடன் பொங்கலாம்.. !

விகடனில் வரும் கட்டுரைகளை ப்ளாகில் பகிர்வது எனக்கு அறவே பிடிக்காத விஷயம். அது இன்னொருவர் உழைப்பை திருடி குளிர் காயும் ஈன காரியம் என்று நினைப்பேன். இருந்தும் இந்த கட்டுரையில் சொல்லப்பட்ட விஷயம் இன்னும் ஆயிரம் பேருக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக இங்கு பகிர்கிறேன்.

இன்றைய தேதியில் Draft-ல் இருக்கும் பதிவுகளின் எண்ணிக்கை: 56. விகடனில் மட்டுமல்ல பிற பத்திரிக்கைகளில் வெளியாகும் கட்டுரைகள் வீடுதிரும்பலில் தொடர்ந்து வராது. நம்ம பதிவை தினம் ஒன்று போட்டாலே பல மாசம் தாங்கும் !

இனி விகடனில் வெளியான கட்டுரை ....

************

'சாந்தா அல்லது பழனியப்பன்’ - இது கருணாநிதி போட்ட முதல் நாடகம். 'டெசோ அல்லது புஸ்ஸோ’ - இது கருணாநிதி நடத்த ஆரம்பித்திருக்கும் இறுதி நாடகம்.கோபாலபுரம் வீட்டு வாசலில் முதலமைச்சர் கார் வந்து நிற்க ஆரம்பித்தால், 'தமிழினத் தலைவர்’ நாற்காலியைப் புறவாசலில் கொண்டுபோய்ப் போட்டுவிடுவதும், அந்தக் கார் காணாமல் போனால், தூசி தட்டி 'தமிழினத் தலைவர்’நாற்காலியை எடுத்துவந்து உட்காருவதும் கருணாநிதிக்குக் கைவந்த கலை. இந்த நூற்றாண்டின் வரலாற்றுச் சோகமான ஈழத் தமிழர் வாழ்க்கையைவைத்தும் அவர் இப்படி நாடகம் ஆடுவதைத் தான் பார்க்கச் சகிக்கவில்லை.

ஈழத்தில் கொடுமை நடந்து 100 ஆண்டுகள் ஆகிவிடவில்லை. மூன்று ஆண்டுகளே முழுமையாக முடியவில்லை. அந்த அவலம் அரங்கேறியபோது,தமிழ்நாட்டின் அதிகாரம் பொருந்திய நாற்காலியில்அமைச்சர்களோடு அமர்ந்து நாளரு பாராட்டு விழா, நித்தம் ஒரு கொண்டாட்டம், கவர்ச்சி ஆட்டம்பாட்டங்களைக் கண்டுகளித்தவர் கருணாநிதி. அப்போது அவரது கட்சியின் தயவை நம்பித்தான் மத்தியில் காங்கிரஸ் அரசாங்கம் இருந்தது. மன்மோகன், சோனியா, பிரணாப் முகர்ஜி ஆகிய மூன்று அதிகார மையங்களிடமும் அரை மணி நேரத்தில் தொடர்புகொண்டு, தான் நினைத்ததைச் சொல்லும் சக்திகருணாநிதிக்கு இருந்தது. அப்போதெல்லாம் கேளாக் காதினராய், பாராக் கண்ணுடையவராய் இருந்துவிட்டு, 'என்னது... சிவாஜி செத்துட்டாரா?’ என்று மறதி நாயகன் கேட்பதுபோல, இப்போது 'ஈழத்தில் எவ்வளவு அவலம் பார்த்தாயா உடன்பிறப்பே!’ என்று கேட்பது சினிமாவுக்கு வேண்டுமானால் சிரிப்பைத் தரலாம். அரசியலில் இதற்குப் பெயர் துரோகம்... பச்சைத் துரோகம்!

முதலமைச்சராக இருக்கும்போது ஒரு பேச்சு, எதிர்க் கட்சி ஆனதும் மறுபேச்சு. நரம்பு இல்லாத நாக்கு எப்படி வேண்டு மானாலும் வளையும் என்பார் கள். ஆனால்,இப்படியெல்லாம் வளைய முடியுமா என்று கருணாநிதியின் அறிக்கை களைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடை யத்தான் வேண்டும். கடந்த இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளாக கருணாநிதி எதையெல்லாம் சொல்லிவந்தாரோ, அதை எல்லாம் கடந்த இரண்டு, மூன்று வாரங்களாக உல்டா அடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

''இலங்கையை சர்வாதிகாரப் பாதையில் செலுத்திக்கொண்டு இருக்கும் ராஜபக்ஷேவை, மனித உரிமைகள், மனிதநேயம்ஆகியவற்றுக்கு எதிராகப் பல்வேறு வகையான போர்க் குற்றங்களைப் புரிந்த சர்வதேசக் குற்றவாளி என உலக நாடுகள் பார்க்கின்றன. அவர் இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்று கேட்கும் அளவுக்குப் பேசி இருக்கிறார். சிங்களப் பேரினவாதத்தின் சின்னம் ராஜபக்ஷே. நமது இந்தியப் பேரரசு தற்போதாவது விழித்துக்கொண்டு ராஜபக்ஷே வின் சுய உருவத்தையும், குணத்தையும்,நோக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்'' என்று இப்போது அறிக்கைவிட்ட கருணாநிதிதான் தமிழ்நாடு சட்டசபையில்'முதல்வராக’ இருந்தபோது, ''நாம் தமிழர்களைக் காப்பாற்ற அவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தை வளமாக்கப்பாடுபடப்போகிறோமா? அல்லது ராஜபக்ஷேவை குற்றவாளிக் கூண்டிலே நிறுத்தப்போகிறோமா? வாழ்வா தாரத்தைப் பெருக்க வேண்டுமானால், இன்றைக்கு இருக்கிற சிங்கள அரசின் மூலமாகத்தான் அதைச் செய்ய முடியும். அங்கே இருக்கிற தமிழர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டுமானால், நாம் இங்கே ஆத்திரப்பட்டோ அல்லதுவெறுப்பு உணர்வுடனோ அங்குள்ள சிங்கள இனத்தினரைப் பற்றி ஒன்றைச் சொல்லி, அது வேறு விதமான விளைவுகளை உண்டாக்கினால் நல்லதல்ல. இலங்கையிலே உள்ள தமிழனைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால், சிங்களவர்கள் கோபத்தை அதிகமாக ஆக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். எதிலும் ஒரு நீக்குப்போக்கு வேண்டும்'' என்று சொல்லிச் சமாளித்தவர்.

லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் கொத்துக் கொத்தாகக் கொலை செய்யப்பட்டது மே மாதம் 17-ம் தேதி. கருணாநிதி இப்படிச்சொன்னது ஜூலை 1. லட்சம் பேர் செத்ததைப் பார்த்து ஆத்திரம் வரவில்லை. அனுதாபம் கூட வரவில்லை.'கோபப்படாதே’ என்று ஈழ தாகத்தின் வேரில் வெந்நீர்ஊற்றினார். அதற்கு ஒரே காரணம்தான். அதையும் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றுக்குக் கொடுத்த பேட்டியில் அவர் ஒப்புக்கொண்டார். 'இலங்கைப் பிரச்னையில் மத்தியஅரசின் நிலைக்கு மாறாக நடந்திருந்தால், என் ஆட்சியையே இழக்க வேண்டி வந்திருக்கும்’ என்பது பட்டவர்த் தனமான அவரது வாக்குமூலம். ''பதவி என்தோளில் கிடக்கும் துண்டு, கொள்கைதான் வேட்டி'' என்று பேசியது எல்லாம் ஊருக்குத்தானோ?!

''இலங்கை அரசு அறிவித்த போர் நிறுத்தத்தை உண்மைஎன்று நானும் நம்பி, இந்திய அரசும் அதை நம்பி எனக்குத் தெரிவித்ததால், உண்ணாவிரதத்தை வாபஸ் பெற்றேன்'' என்று புதுக்கதை விட ஆரம்பித்துள்ளார்கருணாநிதி. அவரை இத்தனை சுலபமாக ஏமாற்ற முடியும் என்பதை அவரது எதிரிகளும் ஏற்க மாட்டார்கள். அவர் அப்போதும் இப்போதும் தமிழ்நாட்டு மக்களைஏமாற்றுகிறார் என்பதே உண்மை. 'போரை நிறுத்திவிட்டோம்’ என்று ராஜபக்ஷே சொன்னதை,ப.சிதம்பரம் நம்பலாம். ப.சி. சொன்னதை மு.க-வும் நம்பலாம். தவறில்லை. ''அன்றைய தினம்தான் எட்டு இடங்களில் கொத்துக் குண்டுகளைப் போட் டார்கள்'' என்று விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் பொறுப் பாளர் நடேசன்,பி.பி.சி. வானொலியில் அன்று இரவே கதறினாரே... அப்போது கருணாநிதி அளித்த பதில் என்ன?கருணாநிதியின் அறிவிப்பைப் பார்த்துதான் 'பாதுகாப்பானஇடத்துக்கு’ அப்பாவி மக்கள் இடம்பெயர்ந்தார்கள். அந்த இடத்தில் குண்டுகள் போடப்பட்டு கொலைகள் நடந்தன. கருணாநிதி சொன்னதை நம்பியதால் தமிழர்கள்உயிரைவிட்டார்கள். ஆனால், இப்போது கருணாநிதி அறிக்கைவிட்டு ஊதுபத்தி ஏற்றுகிறார்.

''நீங்கள் போர் நிறுத்தம் செய்துவிட்டதாகச் சொல்லிஉண்ணாவிரத்தத்தை முடித்துவிட்டீர்கள். ஆனால்,அன்றைய தினம்கூட குண்டுபோட்டுள்ளார்களே?'' என்று மனசாட்சி உள்ள ஒரு பத்திரிகையாளன் கேட்டபோது, ''மழைவிட்டும் தூவானம் தொடர்வது வழக்கம்தான். இதைப் போலத்தான் இலங்கையிலே இப்போதும் தொடரும் விமானத் தாக்குதல்களைக் கருத வேண்டும்'' என்று கருணாநிதி சொன்ன வாசகம், மிகக் கொடூரமான சினிமா வில்லன்கள் கூடப் பேசாத வசனம். உரிமை மனோபாவம் கொண்டவன் உடலில் உடைகூட இருக்கக் கூடாது என்றுநிர்வாணப்படுத்திக் கண்ணைக் கட்டி சிட்டுக்குருவிகளைப் போல சுட்டுக் கொன்ற காட்சிகளைப் போர் முடிந்த நான்காவது மாதம் சேனல் 4 வெளிப்படுத்தியது. 'கொன்றுவிட்டார்கள்... கொடுமைப்படுத்தினார்கள்... சித்ரவதை செய்தார்கள்’என்று அதுவரை சொல்லிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். முதன்முதலாக அந்த வீடியோ காட்சிகள், அம்பலப்படுத்தி அதிரவைத்தன. 

அப்போதும் 'முதல்வர்’ கருணாநிதி, ''இந்தக் காட்சிகள் பழையவை. இப்போது எடுக்கப்பட்டவை அல்ல''என்று எல்லாம் தெரிந்தவராகச் சொன்னார். ராஜ பக்ஷேவின் கண்துடைப்பு நாடகத்தில் தானும் ஒரு பாத்திர மாகப் பங்கேற்கும் வகையில் 10 பேரை அனுப்பிவைத்தார் கருணாநிதி. அவர்களை சென்னை விமான நிலையத்தில் வரவேற்கும் தினத்திலும், ''போரின்போதுதான் சித்ரவதை கள் நடந்தன. இப்போது அல்ல. இப்போது தமிழர்கள் யாரும் கடத்திச் செல்லப்படுவது இல்லை'' என்றார்.

அதாவது,இலங்கை அரசாங்கத்தை, ராஜபக்ஷேவைக் குற்றம்சாட்டி யார் கேள்வி கேட்டாலும் கருணாநிதிக்குச் சுருக்கென்றது. அதனால்தான் ராஜபக்ஷேவும் மன்மோகனும் பதில் சொல்ல வேண்டிய கேள்விகளுக்கு எல்லாம் கருணா நிதியே வலியப் போய் பதில் சொன்னார். இந்த அதீத ஆர்வத்துக்கு ஒரு பின்னணி இருந்தது. இலங்கையில் நடந்த அனைத்தும் அவருக்கு முன்கூட்டியே சொல்லப்பட்டன.

''இறுதிப் போர் நடந்த காலகட்டத்தில் இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையே அதிகாரப்பூர்வமற்ற முறையில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்காக ஒரு குழுவை அமைத்தோம். எங்கள் நாட்டின் சார்பில் நானும் பசில் ராஜபக்ஷே, லலித் வீரதுங்க ஆகிய மூவரும்இடம்பெற்றோம்.
இந்தியாவின் சார்பில் எம்.கே.நாராயணன்,சிவசங்கர்மேனன், விஜய்சிங் ஆகிய மூவரும் இருந்தார்கள்''என்று கோத்த பய ராஜபக்ஷே சொன்னார்.

போர் நடந்த காலகட்டத்தில் கருணாநிதியை எம்.கே.நாராயணன் எத்தனையோ தடவை சந்தித்தார். இலங்கை போய்விட்டு இங்கே வருவார். அல்லது கருணாநிதியைப் பார்த்துவிட்டு அங்கே போவார். போரை வழி நடத்திய ஒருவர் தன்னை அடிக்கடி வந்து சந்திக்கிறாரே என்று அப்போதாவது கருணாநிதிக்குக் குற்றவுணர்ச்சி வந்திருக்க வேண்டும்.'போர் நிறுத்தம் செய்வதற்கு இந்தியா முயற்சிக்காவிட்டால், உங்களுக்குத் தரும் ஆதரவை வாபஸ் பெறுவேன்’ என்று மானஸ்தர் சொல்லி இருக்க வேண்டும்.

''போர் நிறுத்தம் செய்யச் சொல்வது எங்களது வேலை அல்ல'' என்று கருணாநிதி வீட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டு அன்றைய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி சொன்னபோதாவது, கருணாநிதிக்கு ஆத்திரம் வந்திருக்க வேண்டும். ''அங்கே போர் முடிவுக்கு வரப்போகிறது'' என்று சந்தோஷ அறிவிப்பை நாடாளுமன்றத்தில் பிரணாப் வெளியிட்டபோதாவது, கோபம் வந்திருக்க வேண்டும்.''ராஜபக்ஷே என்ன முடிவெடுத்தாலும் இந்தியா வழக்கம்போல ஆதரிக்கும். இந்தியாவின் போரை நாங்கள் நடத்தினோம் என்று ராஜபக்ஷே சொன்னது ஒருவகையில் சரியானதுதான்'' என்று சிவசங்கர் மேனன் சொன்னபோதாவது, அவமானம் வந்திருக்க வேண்டும். இத்தனை கழுத்தறுப்புகளையும் மறைப்பதற்கு டெசோ ஷோவை கருணாநிதி இப்போது ஆரம்பிக்கிறார்.

போர் உச்சகட்டத்தில் இருந்த போது, ''முதல்வர் கருணாநிதி யின் உயிருக்கு விடுதலைப் புலிகளால் ஆபத்து'' என்று சென்னை போலீஸ் கமிஷனரை வைத்து அறிக்கை விடவைத்து, முத்துக்குமார் உள்ளிட்ட 17 தமிழ்த் தியாகிகள் தங்களது தேகங்களை ஈழத் தாய்க்கு அர்ப்பணித்தபோது வேடிக்கை பார்த்ததுடன், ''அவர்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்காகத் தீக்குளிக்கவில்லை... பொண்டாட்டியிடம் தகராறு. அதனால் தீக்குளித்தனர்'' என்று கொச்சைப்படுத்தும் காரியத்தை போலீஸ்காரர்களை வைத்து முடுக்கிவிட்டு, தமிழ்நாடு ஒரே உணர்வில் இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட கடையடைப்பு நடத்தப்பட்டபோது, ''இது சட்டப்படி குற்றம். கடையை அடைக்கச் சொன்னால் தேசப் பாதுகாப்புச் சட்டப்படி கைது செய்வோம்'' என்று மிரட்டல் விடுத்து, பிரபாகரன் படத்தைப் பார்த்தாலே கிழிக்கும் வேலையை போலீஸாருக்குக்கொடுத்து... இப்படிச் செய்த அனைத்துப் பாவங்களுக்கும் இப்போது பரிகாரம் தேட நினைக்கிறார் கருணாநிதி.

சென்னையில் இருந்த இலங் கைத் தூதரக வட்டாரத்துக்கும் அன்றைய தி.மு.க. ஆட்சியின் போலீஸ் உளவுத் துறைக் கும் இருந்த பிரிக்க முடியாத பாசத்தை கருணாநிதி உணரத் தவறியதன் விளைவுதான், இன்று நித்தமும் உடன்பிறப்பு களுக்குக் கடிதம் எழுதியாக வேண்டிய அவஸ்தையைக்கொடுக்கிறது. 

உயிரோடு வந்த பாட்டி பார்வதியை, அநாதை யாக வானத்தில் திருப்பி அனுப்பிய சோகத்தை பேரன் பாலச்சந்திரன் படம் பார்த்து அறிக்கை வெளியிட்டுப் போக்கியாக வேண்டியிருக் கிறது. ''பாவிகளின் கொலை வெறிக்குப் பலியான பாலகன் பாலச்சந்திரன்'' என்று இன்று கண்ணீர்க் கவிதை வடிப்பவர், ''விடுதலைப் புலிகள் கல்லறை கள் கட்டுவதில் காலம் கழித்து விட்டார்கள்''என்று கிண்டல் அடித்ததும், ''இன்று அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து போராடுவோம்'' என்பவர், அன்று, ''ஈழ ஆதரவாளர்கள் அனைவரும் கடல் வழியாகப் போய் போராட வேண்டியதுதானே. நான் கரையில் இருந்து கண்டுகளிப்பேன்'' என்று வயிற்றெரிச் சலைக் கொட்டியதும் தமிழன் மறக்கக் கூடாத வாக்குமூலங்கள்.

ஊழல் வழக்கில் ஏ.சி முருகேசன் தன் கையைப் பிடித்துத் தூக்கியதால் ஏற்பட்ட சிவப்புக் காய்ப்பை 100 வீடியோ கேமராக்களுக்கு முன்னால் காட்ட வேண்டுமானால்,பாளையங்கோட்டை சிறையில் பல்லி ஓடியதையே 50ஆண்டுகள் சொல்ல முடியுமானால், வளரும் கருவை வயிற்றில் இருந்து எடுத்துப் பொசுக்கிய காட்டுமிராண்டிக்கூட்டத்தைப் பற்றி இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் சொல்லித் தொலைத்தாலும் ஆத்திரம் அடங்காது.

அந்த சோகத்தில்கூட அரசியல் செய்ய நினைப்பது, அந்தக் கொடூரத்தை விடக் கொடூரமானது. காங்கிரஸை மிரட்டுவதற்கு, அல்லது காங்கிரஸ் தங்களைவிரட்டிவிட்டால் ஈழ ஆதரவுக் கட்சிகளைக்கொண்ட கூட்டணி அமைப்பதற்கு, அதுவும் இல்லா விட்டால் ஈழப் பிரச்னையை எதிர் அணியினர் பயன்படுத்தாமல்இருப்பதற்கு... என்று சாவு வீட்டிலும் லாபநஷ்டங்களுக்கு,கடல் தாண்டிய சொந்தங்களின் சோகத்தை முதலீடு ஆக்குவது ஆபத்தானது. தன்னுடைய கடந்த காலத்தவறுகளை மறைக்க இன்றைக்கு கருணாநிதிக்குத் தேவை முகமூடி. ஏற்கெனவே வீரமணி, திருமாவளவன் ஆகிய இருவரும் சிக்கிவிட்டார்கள். 

பெரியாரைக்காப்பாற்றுவதைவிட, அம்பேத்கர் புகழைப் பரப்புவதைவிட இவர்களுக்கு கருணாநிதியை நியாயப்படுத்துவதே முழு நேரத் தொழிலாக மாறிவிட்டது. ''ஓட்டுக்காக எவனும் எதையும் செய்வான். யார் காலையும் நக்குவான். இதற்குயாரும் விதிவிலக்கு இல்லை!'' என்று தந்தை பெரியார் சொன்னார்.

அதற்காக, ஈழத் தமிழர் பிணங்களையுமா?

******
நன்றி: ஆனந்த விகடன் / நிருபர் திருமாவேலன்
******
அண்மை பதிவுகள் :

பரதேசி - தமிழில் ஒரு உலக சினிமா - சல்யூட் பாலா !

எதிர் நீச்சல் - பட்டை கிளப்பும் பாட்டுகள் ஆடியோவுடன் ! அசத்தும் அனிருத் !

தொல்லை காட்சி - நீயா நானா - பரதேசி படக்குழு - ஷீக்கர் தவன்

சென்னை தி. நகர்: ஒரு ரவுண்ட் அப்: என் விகடனில் வெளியானது

என் விகடனில் வலைப்பதிவர்கள் அறிமுகம் தொடர்ந்து நடந்தது இல்லையா? அப்போது வலைப்பூவில் நாம் ஏற்கனவே எழுதியதை நம் புகைப்படத்துடன் வெளியிட்டு வந்தனர்.

இப்போது அந்த சீரிஸ் முடிந்து அடுத்த இன்னிங்க்ஸ் துவங்கியுள்ளது. இம்முறை ஒவ்வொரு வலைப்பதிவர்களாக அவர்களே தொடர்பு கொண்டு " வலைப்பதிவில் இதுவரை எழுதாத விஷயம் நேரடியே என் விகடனுக்காக எழுதி தாருங்கள்" என்று கேட்டு வருகிறார்கள். இந்த வாரம் முதல் என் விகடனின் அனைத்து எடிஷனிலும் துவங்கி உள்ள இப்பகுதியில், சென்னை பதிப்பில் வந்த நம் கட்டுரை இது...

*******
தி. நகர் ஒரு கடல். அங்கு செய்திகளும், எழுத விஷயங்களும் ஓராயிரம் உண்டு. அங்காடி தெரு என்கிற படம் தி. நகரின் சிறு பகுதியை தொட்டு சென்றது. ஆனால், இங்கு சொல்ல மறந்த கதை ஏராளம்!

சமீபத்தில் மனைவியுடன் தீபாவளி ஷாப்பிங் சென்ற போது கவனித்த மிக சில விஷயங்களைப் பகிர்கிறேன் :  
**
ஓரிடத்தில் வயதான பெண்மணி ஒருவர் "ஈருளி.. ஈருளி " என கூவி கூவி விற்று கொண்டிருந்தார்.

ஈருளி விற்கும் அம்மா

சென்னை போன்ற பெருநகரில் இதனை வாங்க ஆட்கள் இருப்பார்களா என்று சந்தேகம் என்னை உந்தி தள்ள " ஏம்மா டவுனு பொண்ணுங்களுக்கு ஈருளின்னா தெரியுமா?" எனக் கேட்டேன்.

" என்ன தம்பி இப்படி கேக்குறீங்க? அவங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும். அவங்களுக்கு தெரியாதவிஷயம் ஏதாவது இருக்குமா என்னா !!" என்றார்வெற்றிலை போட்ட வாயுடன் !

*********
" சீமை பால் பத்து ரூபாய்" என கூவி கூவி விற்று கொண்டிருந்தார் ஒருவர். வீட்டம்மா வாங்கி சாப்பிடணும் என ஆசைப்பட, நானும் சாப்பிட்டு பார்த்தேன்.  கட்டி கட்டியாக மலைபோல் குவிக்கப்பட்டு இருந்தது சீமை பால்(!!??)

சீமை பால்  விற்கிறார் !

" எப்படி சார்.. இவ்வளவு சீமை பால் கிடைக்கும்?" என சந்தேகத்தோடு கேட்க " ஆந்திராவிலிருந்து வருது சார்" என்றார் தயாரான பதிலுடன் ! ( அங்கே மட்டும் இவ்ளோ சீமை பால் கிடைக்குமா என்ன?!!)

********
தி.நகரில் காதலர்கள் உலகமே மறந்து சுற்றி வருகின்றனர். ரயில்வே ஸ்டேஷனின் பெஞ்ச்கள் இவர்களுக்காகவே ஒதுக்கப்பட்டவை. வெயிலோ, இருளோ முகம் தெரியாதபடி மறைத்துக்கொண்டு ரகசியமான குரலில் பேசித் தீர்க்கிறார்கள். இவ்வளவு கூட்டம் இருக்கும் தி.நகரை ஜோடியாய் சுற்ற எப்படிதான் தேர்ந்தெடுக்கிறார்களோ? உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்கள் ஷாப்பிங் வந்தால் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லிவிட மாட்டார்களா?

நாங்கள் மதியம் முருகன் இட்லி கடையில் சாப்பிடும்போது எங்கள் மேஜையிலேயே ஒரு ஜோடி... ஒரு ஜிகிர்தண்டாவை வைத்துக்கொண்டு இரண்டு ஸ்ட்ரா போட்டு உறிஞ்சிக்கொண்டு இருந்தது.

அந்தப் பெண்ணுக்கு போன் வரவும் ''அப்பா... நானா? தி.நகரிலே இருக்கேன்பா. ஃபிரெண்ட்கூட வந்திருக்கேன். லட்சுமிப்பா'' என்றார். (லட்சுமி நாராயணன்தான் லட்சுமி ஆனாரோ?)

*********
ரெங்கநாதன் தெரு : இங்கு நான் பேச்சிலர் ஆக இருந்த போது ஒரு மேன்ஷனில் சில மாதங்கள் தங்கி இருக்கிறேன். அதிகாலை மற்றும் நள்ளிரவில் வெறிச்சோடி போன நேரம் இங்கு சுற்றி வருவது எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு பொழுது போக்கு.

துணி வாங்க இல்லை இந்த கூட்டம்.. நகை வாங்க !

சென்னை வந்த புதிதில் சிலர் ரங்கநாதன் தெருவுக்கு போனால் பெண்கள் மீது உரசலாம் என்றே செல்வதை கேள்வி பட்டுள்ளேன். இதற்கு பெயர் " உழைப்பது" என்று சொல்லப்படும் ! " வாடா தம்பி போய் உழைச்சிட்டு வருவோம்" என்று கிளம்பி போவோருக்கு, கூட்டத்தில் உரசுவதில் என்ன கிளுகிளுப்பு வருமோ தெரியலை !
*******
தி. நகரில் இப்போது விற்கும் சுவாரஸ்ய சமாசாரம் இந்த தேங்காய் பூ ! இதனை "தேங்காய் பால் கோவா " என கூவிக்கூவி விற்கிறார்கள். முப்பது அல்லது நாற்பது ரூபாய் இந்த தேங்காய் பூ.

" எப்படி இது மாதிரி பூ வருகிறது? " என விசாரித்தால் தேங்காய் உள்ளே உள்ள தண்ணீர் தான் இப்படி ஆகிடுது என்றும், வயிற்று புண்ணுக்கு மிக நல்லது என்பதால் இதனை பலர் வாங்கி போவதாகவும் சொன்னார்கள். தேங்காயை விட்டு விட்டு, அந்த பூவை மட்டும் தான் தனியாக வெட்டி கவரில் போட்டு தருகிறார்கள் !
*********
சரியான வெய்யிலில் கைகள் இழந்த ஒருவர் சட்டை அணியாமல் தரையில் படுத்து பிச்சை எடுக்கிறார். நூறு ரூபாய்க்கு இரண்டு சட்டை விற்கிறார் ஒருவர்.


நூறு ரூபாய்க்கு இரண்டு சட்டை

இன்னொரு பக்கம் பிளாஸ்டிக் தண்ணீர் குடங்களை சுமந்த டிரை சைக்கிளை ரங்கநாதன் தெரு மாதிரி இருக்கும் உஸ்மான் ரோடு கூட்டத்துக்கிடையே ஓட்டி செல்கிறார் இன்னொருவர். இப்படி தி. நகரில் சுவாரஸ்ய காட்சிகளுக்கு பஞ்சமே இல்லை !
*************
வீட்டம்மாவோடு தி.நகருக்கு எத்தனை ஆயிரம் எடுத்து சென்றாலும், பஸ் மூலம் திரும்ப வர மட்டுமே காசு மிஞ்சும் என்பது நம் சொந்தக்கதை... சோகக்கதை!

*************
என் விகடன் சென்னை பதிப்பிற்காக எழுதியது.
********
அண்மைய பதிவுகள் :

தொல்லை காட்சி: நீர்ப்பறவை-௦AR ரகுமான்- விஜய் விளம்பரம் : இங்கு
துப்பாக்கி -சரவெடி -விமர்சனம் : இங்கு வாசிக்கலாம் !

ஆனந்த விகடனும், வீடு திரும்பலும்

சுஜாதா என்கிற சொல்லுக்கு அடுத்து, விகடன் என்கிற சொல் தான் பல ஆண்டுகள் ஆகியும் வியப்பையும் மரியாதையும் தருகிறது.

ஒரு காலத்தில் விகடன் (மாணவ) நிருபர் ஆக வேண்டும் என்பது லட்சியமாக இருந்தது. நேர்முக தேர்வு வரை போய், அங்கு சொதப்பியதன் வலி இன்னும் மனதில் உண்டு.

விகடன் வலையோசை துவங்கிய கொஞ்ச நாளிலேயே தஞ்சை பகுதி நண்பர்/ நிருபர் லோகநாதன் தொடர்பு கொண்டு வலையோசையில் வீடுதிரும்பல் பற்றி எழுத விருப்பம் தெரிவித்தார். " இப்போது வசிப்பது சென்னையில். சென்னை எடிஷனில் நம் ப்ளாக் பற்றி வெளியானால் தான் நன்றாய் இருக்கும்" என்றேன். பின் அவரே சென்னை எடிஷனை கவனிக்கும் செந்தில் குமாரை அறிமுகம் செய்தார். சென்னையில் வெளியிடுவதா, தஞ்சை பதிப்பிலா என்ற குழப்பம் இருவருக்கும் இருக்க, இப்போது தஞ்சை பதிப்பில் வீடுதிரும்பல் பற்றி வெளியாகி உள்ளது.

சென்னை பதிப்பில் வந்திருந்தால், என்னை நன்கு அறிந்த சென்னையிலிருக்கும் அனைத்து நண்பர்களும் பார்த்திருப்பார்களே என்கிற வருத்தம் சிறிது உண்டு. சில விஷயங்கள் நம் கையில் இல்லை. வேறன்ன சொல்வது?

இந்த இதழ் வெளியான பின் பின்னூட்டத்திலும், போனிலும் மெயிலும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட பதிவுலக நண்பர்கள் தொடர்பு கொண்டு இத்தகவலை கூறி விட்டனர். விகடனை எவ்வளவு பேர் நெருக்கமாய் கவனிக்கிறார்கள் பாருங்கள் ! அன்போடு தகவல் தந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் ....குறிப்பாய் இந்த பக்கங்களை ஸ்கேன் செய்து அனுப்பிய செல்வராஜ் ஜெகதீசன் அவர்களுக்கும் மிக்க நன்றி !

இதோ விகடனில் வெளியான பக்கங்கள் உங்கள் பார்வைக்கு: